Pasywne inwestowanie, czyli jak kupuję cudzą pracę

 Inwestowanie w moim rozumieniu to nic innego jak kupowanie cudzej pracy. Ktoś gdzieś siedzi, myśli, projektuje, zarządza, stresuje się, pije następną kawę o 23:45, robi rzeczy, o których nie mam pojęcia, ale bardzo mi się podoba, że robi je za mnie a ja kupuję sobie malutki kawałek tego całego wysiłku w postaci akcji.

Oczywiście nie każdego stać na to, by żyć wyłącznie z cudzej pracy. Większość z nas musi pracować dla kogoś, żeby w ogóle mieć środki na inwestowanie. Ale właśnie dlatego rynek kapitałowy jest tak ciekawy: pracując dla innych, mogę jednocześnie stać się współwłaścicielem firm, dla których nigdy nie będę pracował. To przyjemne poczucie równowagi, z jednej strony oddaję swój czas pracodawcy, a z drugiej korzystam z pracy tysięcy ludzi.

Właśnie na tym polega dla mnie pasywne inwestowanie, na świadomym oddaniu sterów profesjonalistom i skupieniu się na tym, co naprawdę mogę kontrolować czyli: systematyczności, kosztach i cierpliwości. Resztę zostawiam tym, którzy żyją rynkiem na co dzień. Ja tylko kupuję ich pracę w wygodnej giełdowej formie.

W tle tego wszystkiego istnieje City of London, finansowe „państwo w państwie”, gdzie pieniądz krąży szybciej niż zdrowy rozsądek i to jest właśnie piękno pasywnego inwestowania. Nie muszę rozumieć, co oni tam robią wystarczy, że robią to dobrze.